شمارهٔ ۱۹۹

نیست مرا در نظر جز رخت ای ماه من لطف تو هم کم مکن از دل آگاه من لطف نمایان تو درد و غم عشق توست شکر که شد روز و شب لطف تو هم راه من شاه و گدا هر یکی رو به دری کرده اند نیست مرا قبله ای جز درت ای شاه من خاطر خود را برون از دل خود کرده ام تا که نرنجد ز من خاطر دل خواه من در طلبش روز و شب بر در دل ها شدم در دل درویش بود تخت شهنشاه من بر در می خانه ام طعنه بی جا مزن خدمت این آستان بود چو در راه من ذوق شراب صبوح تا ز دلم جوش زد گشت دعای قدح ورد سحرگاه من واعظ افسانه خوان پوچ کند روز را شمع هدایت بس است در دل شب آه من سرمه شب گر دهد چشم دلت را جلا روز درخشان تر از مهر بود ماه من رحم تو باید کنی بر دل مجذوب خویش جز تو کس آگاه نیست از دل آگاه من