شمارهٔ ۲۰۱

ای فلک بردی ز شاهان گر چه تاج از حد برون من به درویشی گرفتم از تو باج از حد برون دامن صبح وصال آسان نیاوردم به کف ناله کردم در دل شب های داج از حد برون دیده گر بی نم شد و دل بی تراوش دور نیست داده ام بر این سیه چشمان خراج از حد برون زلف جانان در میان ما پریشانی فکند ور نه با دل بود مار امتزاج از حد برون رو طبیبا خویش را رسوا مکن کار تو نیست کرده ام بیماری دل را علاج از حد برون چند پرسی کوچه راحت فروشان در کجاست هر کجا دارد تهی دستی رواج از حد برون خاکساری کن که طبع یار ما پرنازک است عجز باید کردنت با آن مزاج از حد برون هیچ دانی لطف بی پایان چه می خواهد ز ما شرمساری بی نهایت احتیاج از حد برون من دماغ آشفته و مجذوب بی پروا و مست هرزه تا کی می پری ناصح لجاج از حد برون