شمارهٔ ۲۰۳

خویش را رسوای شهر و کوچه و بازار کن هم چو من با ساده رویان عشق ورز و کار کن ساده رویان را اگر کمتر به بازار آورند نو خطان را بین و سرحین جوهردار کن خیز خود در هر چه بینی با خلافش خو مگیر یار چون ساقی شود از توبه استغفار کن پیش از آن آتش که زاهد را کند پاک از ریا خویش را با آتش عشق بتان هموار کن دولت بیدار عاشق جز دل بیدار نیست چشم خود را پاسبان دولت بیدار کن ناله فرسا کن دل با درد و غم پیچیده را یا نسیم صبح دم این غنچه را بیدار کن چشم اگر داری که بر بالای چشمت جا دهند هم چو ابرو از شهادت های بدانکار کن دیده ات هر چند نابینا ز کنه قدرت است آن قدر باری که می بینی به عجز اقرار کن تا به کی دل را ز بدخواهی مکدر می کنی یک دعای خیر هم در حق این بیمار کن سبحه را زنار کردن شیوه اسلام نیست برهمن شو راستی یا ترک این زنار کن در طریقت مسجد و می خانه در یک خانه اند رو به هر در می کنی مردانه باش و کار کن تا شوی مجذوب وار از قید خودداری خلاص وجد صوفی سوز را در خانه خمار کن