شمارهٔ ۲۰۵

سرمکش از سرای درویشان رخ متاب از دعای درویشان به امید دعای خیر شدند همه شاهان گدای درویشان باج بر مسند شهان ندهد گوشه دل گشای درویشان سلطنت فقر و فقر سلطنت است با عطای خدای درویشان کرم دوست می کند شب و روز عاشقی با لقای درویشان تا توانی نواگدایی کن از دل بی نوای درویشان دست پرزر اگر چه پرزور است چه کند با غنای درویشان به خدا شاه را میسر نیست عیش بی انتهای درویشان خلق حور و بهشت چون نکند اجر دارد جفای درویشان رو طلب کن نشان شاه نشین از دل با صفای درویشان تا دعا خیرخواه سلطنت است باد یا رب بقای درویشان کیست گفتی در این میان مجذوب ذره خاک پای درویشان