شمارهٔ ۲۱۳

سحر چون رخ نماید آفتاب آهسته آهسته کشد با ساغر زرین شراب آهسته آهسته پریشان زلف شب از روی مه بر یک کنار افتد برون آید رخ روز از نقاب آهسته آهسته روم تا درگه پیرمغان از دست غم نالان بگویم حال خود با آن جناب آهسته آهسته به روی بخت خواب آلود خود آبی زنم از می گشایم دیده دل را ز خواب آهسته آهسته مگو پایان ندارد شام هجران صبر پیش آور که خواهد شد به یک سو این حجاب آهسته آهسته دل بیمار خود را گر توانی بی تعلق ساخت شود آهت دعای مستجاب آهسته آهسته دلی کز وی کشد معمار غم دست تصرف را شود چون ملک بی صاحب خراب آهسته آهسته نوای گریه خواهی بر جگر از عشق آتش زن که حاصل می شود از گل گل آب آهسته آهسته جوانی را چه خوش می گفت آن پیر جهان دیده که رسوا می شود قلب سرآب آهسته آهسته مشو مجذوب نومید از شب غم صبر پیش آور که عارض می نماید آفتاب آهسته آهسته