شمارهٔ ۲۵۲

حاشا که ماه چارده و شمع خاوری در صد هزار پرده عیان در برابری درها گشوده غمزه شوخت به روی دل بی درد سینه که بگوید ستمگری صورت نگار حسن تو و صورت پری هر چند ساخت از همه بسیار بهتری سروی چو قامت تو نگردید در چمن ماهی چو عارض تو نتابید از دری هرگز کسی به کنه جمال تو ره نیافت چندان که دیده اند ز هر بار بهتری یاقوت و لعل را خجل از روی خود کنم گر درکشم ز باده لعل تو ساغری زاهد تو را ز نشیه خبردار چون کنم احسان نکرده لعل لبی بر تو ساغری چون آگهت کنم ز دل و اضطراب دل عشقت که در بغل نفکنده است اختری آن هفته ات که با می و معشوق بگذرد خود را چنان بدان که شه هفت کشوری خود را نکو شناس که در چشم اعتبار از آفتاب برتر و از ذره کمتری مجذوب تا شود همه عالم مسخرت تیغ از دعا طلب کن و از سجده افسری تمت الغزلیات بعون قاضی الحاجات