شمارهٔ ۲۶

تا چند آب حسرتم از چشم تر چکد خون آبه لاله لاله ز داغ جگر چکد بنمای رخ چو شمع که با صد هزار شوق پروانه وار شعله ام از بال و پر چکد تا غمزه تو در تب و تابم فکنده است از پیکرم به جای عرق نیشتر چکد در جانم آتشی است که پیکان غمزه ات تا در دلم نشسته به روی جگر چکد گردد دعای صبح تو البته مستجاب گر نیم قطره اشک تو وقت سحر چکد گفتم به ضبط گریه خبردار خود شوم غافل که اشک تنگ دلان بی خبر چکد یک شهر را به تهمت خود کرده مبتلا اشکم ز بس که در طلبت در به در چکد گلزار عیش یاد وطن آب می دهد خون آبه ای کز آبله ها در سفر چکد مجذوب راز عشرت گلزار خوش تر است آن جا که خون دیده ما پیش تر چکد