شمارهٔ ۳۲

فروغ همت خم را نه ساغر نه سبو دارد در این میخانه هر کس جا به قدر آبرو دارد بیا در گوشه میخانه ما مشق همت کن شراب است آن که دایم آدمی را سرخ رو دارد ز دستت تا برآید شاد کن از خویش دل ها را خدا خیرش دهاد این شیوه را ساقی نکو دارد دل آزاری مکن یا با خدای خویش یک رو کن که آه گرم از هر دل که خیزد رو به او دارد نداری گر زبان با میزبانی عرض مطلب کن خموشی هم در این درگاه راه گفتگو دارد ز هر دل شاهراهی تا دیار دوست می بینم ولی عاشق ره بسیار نزدیکی به او دارد بجو چندان که خود آید بدست آن گوهر نایاب به جستن گرچه نتوان یافت اما جستجو دارد نمی دانی جنون آیینه دل را چه می سازد نمی گویم چرا دیوانه با خود گفتگو دارد سراسر گشته ام بازار پر از هیچ دنیا را هوس دکان رنگینی ز خوان آرزو دارد به دشمن تا نماید جوهرت چون تیغ عریان شو که جوهر تیغ را در هر مصافی سرخ رو دارد اثر مجذوب مال گریه وقت سحر باشد که گوهر در جهان قیمت به قدر آبرو دارد