شمارهٔ ۳۷

عندلیبی در گلستان ناله مستانه کرد عشق گل یعنی ببین ما را چه خوش دیوانه کرد در جوابش ناله قمری ز شاخ سرو گفت طرفه سروی هم مرا در عاشقی افسانه کرد خود به خود پروانه ای هم در جواب هر دو گفت شب شود گویم کدامین آتشم پروانه کرد شمع گل رخسار من هم گر اجازت می نمود فاش می گفتم کدامین مهوشم دیوانه کرد عارض شمع و جمال گل مرا شیدا نساخت واله و شوریده ام ساقی به یک پیمانه کرد در دلم ننشست تا دل از سر جان برنخاست آشنا چندان نشد تا از خودم بیگانه کرد نرگس رعناغزالی دل ز دستم برد و رفت با دل من هر چه کرد آن نرگس مستانه کرد موبد آتش پرستان را ز ما عشقی بگو شعله شوقی دلم را باز آتش خانه کرد دین و دل رفت از کفم زاهد بگو تدبیر چیست عشق زور آورد باز این کعبه را بت خانه کرد نسبت شعر من و حافظ بگویم با تو چیست من ز خاک و او ز مرجان سبحه صد دانه کرد بی ستون هم سنگ راه همت فرهاد نیست عشق هر کاری که گفتندش بکن مردانه کرد در سراغ جام جم آخر به جایی می رسد هر که چون مجذوب از جان خدمت میخانه کرد