شمارهٔ ۳۹

غمزه ات ناوک فشانی می کند با دلم خوش مهربانی می کند قامتت را یک نظر هر کس که دید تا قیامت کامرانی می کند ساقیا برخیز و در ساغر بریز آن چه لب را ارغوانی می کند حیرتی دارم که بی لعل لبت خضر هم چون زندگانی می کند تا نباشد التفاتش سرمدی جز تو باقی را که فانی می کند راه دور است و من بس ناتوان بار عصیان هم گرانی می کند پیر ما می گفت در میدان عشق هر که سر بخشد جوانی می کند بی سر و پا شو که آخر در رهت پای سستی سرگرانی می کند بی سخن در عالم فهمیدگی بی زبانی درفشانی می کند هر که چون مجذوب لب بندد ز خبث عیب خود را پاسبانی می کند