شمارهٔ ۴۰

کی بود قاصدم از پیش تو ممنون برسد دل شکرخنده او دیده به مضمون برسد نه همین محمل لیلی گذرد چشم به راه ناقه هم گوش به زنگی ست که مجنون برسد دوش در انجمن دیده و دل بی کمرت بر سر هیچ چنان شد که به صد خون برسد شورش گریه ام افتاد ز طغیان و هنوز آن قدر هست که صد مایه به جیحون برسد روز اگر لشکر غم را نتوان داد شکست منتظر باش که هنگام شبیخون برسد بی جنون پا منه از دایره عقل برون نیست سازی که در این بزم به قانون برسد ضامن روزی بی چون و چرا بی چون است تو در اندیشه که فردای دگر چون برسد خواجه هر چند فرورفته به فکر زر خویش نیست ممکن که به سرخانه قارون برسد از تو مجذوب چنان شهرت دیگر دارد نسب ما و تو هر چند به مجنون برسد