شمارهٔ ۵۱

مستان که دل بجز می و ساغر نبسته اند امید جز به ساقی کوثر نبسته اند دل کش تر است سایه طوبی و دایم است زان دل به چتر شاهی سنجر نبسته اند هر شب ستارگان به تو چشمک همی زنند یعنی بیا به روی کسی در نبسته اند مستان که دیده اند وفا نیست با دورو چون سکه دل به دوستی زر نبسته اند شیرافکنان خصم سوار و پیاده رو دل هم چو این به پشت تکاور نبسته اند رمزآگهان حکایت دل سر نکرده اند تا قصه ای به نام سمندر نبسته اند خوبان ز چشم بی هنران کی برند خواب شاهان به جای باز کبوتر نبسته اند آن شب که می دهند دلت را دو چشم باز مردانه شو که باز تو را پر نبسته اند غافل مرو به دست دعا حلقه ای بزن رسم ادب نکوست مگو در نبسته اند دیوانگی رود ز پی بند و بست عقل این جسر را برای شناور نبسته اند طرفی نبسته اندر عمر دراز خویش آنان که دل به زلف معنبر نبسته اند ملک بقا ز ملک فروشان این ده است تهمت به نام خضر و سکندر نبسته اند بازی مکن که از پی بازیچه و فریب این طاق هفت قبه شش در نبسته اند افتاده شو که اصل طلسمات عالمی خود را شکن که از تو عجب تر نبسته اند مجذوب باده نوش که مستان هوشمند امید جز به ساقی کوثر نبسته اند