شمارهٔ ۶

گفت شخصی به شاه اسماعیل کای فلک تخت آفتاب اکلیل چه گنه داشت آن سگ مسکین که شهش کرد با قرین چون که می شد گور به گور ظلم کردن به سگ نبود ضرور شاه گفتا که با هزار شرف بود او نیز از سگان شاه نجف امتحان را دو روز قوت نیافت قوتش قوت لایموت نیافت گرم شد چون ز تاب جوع الکلب شد وفایش به ناشکیبی قلب دل به ترک شکیب داد آخر سگ نفسش فریب داد آخر از در دوست چون که گشت برون روی گردان شد آن سگ ملعون از پی قوت تا به صحرا شد اجلش قوت کرد و آن ها شد هر که زاین در شود چو آن سگ دور می شود با چنان سگی محشور دور از این در صفا نمی باشد هر سگی را وفا نمی باشد هر که را نشیه وفا ازلی ست همچو مجذوب از سگان علی ست با توجه به نهاده های شعر گمان برده می شود که واژه حذف شده این شعر حنیفه بوده باشد