شمارهٔ ۹۷

سحرگهان که مؤذن برآورد آواز کنند بر رخ دل ها در عنایت باز کشند ناله مناجاتیان عالم قدس زنند بر صف کارآگهان صلای نماز کشد به روی کواکب زمانه پرده نور شود سفید و سیاهش ز یک دگر ممتاز گل آب صبح کند شست وشوی سرمه خواب نوای مرغ به پرواز دل کند پرواز در آن زمان ز دل ناتوان کشم آهی که هیچ جا نکند مکث تا به محفل راز به کام دل به همان ناله کارها سازم به عون و مرحمت کارساز بنده نواز هزار شکر که کارم به کام احباب است رقیب رفته و من مست و دوستان دم ساز بدی ندیده کس از فال نیک و نیت خیر همیشه کار من از این دو شیوه یافته ساز ز خواب بخت بلندم به تنگ آمده است کجاست مطرب خوش لهجه بلند آواز بیاد باده که از یک بهشت می خیزد هوای جنت تبریز و گلشن شیراز به شعر دل کش مجذوب تا که گوش کند در آن مقام که حافظ برآورد آواز سزد که باز نباشد به زور خود مغرور در آن هوا که به عنقا نمی رسد پرواز