شمارهٔ ۹۹

صبح شد ساقی بده جامی که باز شد دری بر روی ما از غیب باز پر بده جام صبوحی تا برت با حضور قلب بگزارم نماز شیشه را پر می کن و عبرت بگیر از تماشای سپهر شیشه باز پیش مستان شیشه خالی ز می بی صفا باشد چو روی بی نماز چون صراحی آن چه داری حرف کن تا دهندت باز و باشی سرافراز گر بسازی با قناعت هم چو من کارها سازی به لطف کارساز ره به زاهد بسته اند از چارسو دلق و تسبیح و ردا و جانماز فیض خواهی رنج بیداری مکش در کمین صید باشد چشم باز کی شود بی کاهش تن دل قوی شمع کی بر خویش بالد بی گداز شیشه دل را به دست عشق ده تا شوی ایمن ز سنگ حرص و آز خاکساری پیشه کن مجذوب وار تا شوی پیش جوانان سرفراز