Ölümde Kaldı
M Mansur İlhan Yakar
0
Altın Yaprak
Hayatın nehrine, bir duvar ördüm.
Garibin tuğlası, elimde kaldı.
Herkesi merhemin, peşinde gördüm.
Çoğunun kısmeti, kelimde kaldı.
Kiminin gözünde, hevesi yaştı.
Ağlaya çağlaya, bendini aştı.
Kamil'e dönünce, meclise taştı.
Kalemin vebali, dilimde kaldı.
Un için yeşerir, büyürdü başak.
Ekinler dikenin, elinde uşak.
Vefasız yedi kat, sarılan kuşak.
Geçmiyor sancısı, belimde kaldı.
Baharın başında, kış oldu yazım.
Güneşte gölgeye, geçmedi nazım.
Kıyıya varmadan, boğuldu kazım.
Ağlayan yavrusu, gölümde kaldı.
Böylece bir vakit, kendime baktım.
Tutuştu benliğim, gönlümü yaktım.
Yakama coşkulu, nehirler taktım.
Kazanıp durduğum, selimde kaldı.
Mansur'un hikmeti, aşikar olmaz.
Vakıa bilmeyen, hidayet bulmaz.
Herkese kalır da, bir bana kalmaz.
Şüphesiz hakikat, ölümde kaldı.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş