İç Döküş49(düz Yazı)

Kalabalık olmuş hepsi Üstümüze üstümüze geliyor Biz bu çevreye yabancı üç kardeşiz Arkadaşlar ayıp oluyor bence teker teker gelin yahu Konu:Nitelik ve nicelik kavramları ne kadar önemli olsa bile kimi vakit kuru kalabalık insanı ürkütür niyeyse! Savaşlar oluyor yeryüzünde,o ya da bu sebeble çıkmış savaşlar.Kim haklı kim haksız artık tamamen birbirine karışmış gibi. Kimin gücü kime yeterse usulü olmuş savaşlar. Bütün savaşların mağduru elbette çocuklar. Okul hayatım boyunca çoğunlukta kız arkadaşlarımın fikirlerime tepkisini alırdım. Çünkü bendeniz ilmi fikirlerimle kız hemcinslerimi biraz yerden yere vururdum:)Derdim ki, kızlar annedir,çocuklarda ilk önce anneleri karnında şekil almaya başlar. Dünya yüzünde savaşlar varsa çoğunu bizim hemcinslerimiz sebebiyle başlattık:)Çoğu kızcağız birbiriyle iyi geçinse kendinin farkında olsa çocuklarını ona göre yetiştirse,kadınların beceremeyeceği ne vardır,eğer isterlerse her şeyi güzel edebilirler. Dünyadaki savaşların çoğu belki de olmazdı.Tabii bu fikirlerim kız arkadaşlarım arasında antipati kazanmamı sağlardı zaman zaman,hala da öyleyim. Yeni bir mahalleye taşınmıştık.Ben ve benden küçük iki erkek kardeşim bu mahallede hemen hemen her hal ve hareketimizle göze batıyorduk.Bu mahallede Anadolu'nun farklı yerlerinden gelmiş,akrabalık bağları güçlü kalabalık aileler çoktu.Biz gariblerinde sayılı akrabası var ve annemiz bize adeta sıkı yönetim uygulayarak büyütmüş,ne küfür biliriz ne tokat.Çoğunlukta kardeşlerimi evde zaptedemediği için dışarıya çıkartan annem,fazla da sokakta kalmalarını istemezdi. Huyları değişir diye.Erkek çocuğudur durmuyorlardı yerlerinde,kıpır kıpırdılar. Bir mahalle çetesi kurmuş adı İsmail olan bir bacağı topal bir çocuk vardı.Bu çete basbayı göz korkutuyordu yalnız,yaklaşık 15 tane çocuk,irili ufaklı. Ben artık genç kız olmaya başlıyorum 12 ile 13 yaşlarım arasındayım,fakat henüz tam serpilmemişim. İnsanların dikkatini konuşmalarımla çekerdim genel olarak.Birgün okuldan geldim büyük kardeşimi biraz tartaklamışlar para istemişler.Artık genç kız olmaya doğru gittiğim için sokağa top oynamaya vs.. çıkmıyordum,ayıp olur diye. Kardeşimi takip ettim baktım ne oluyor.Yoldan geçirmiyorlar,zapt etmişler sanki. Gerçektende bu çocuklar biraz zayıfca olan kardeşimi yeni gelmiş kalabalığıda yok psikolojisiyle sürekli tartaklıyor.Hatta o kadar ürkütmüşler ki,annem' oğlum gitme o yoldan bunlar belalı 'diyordu. Belalı ne demekmiş ya,hepi topu (en büyükleri )en fazla 14yaşlarında çocuktular belki. Düşündüm düşündüm bu işe el koymalıydım,küçük kardeşiminde olura olmaza vurma huyu vardı çünkü.Bu çocukları nasıl barış içinde yaşatmalı.Biraz konuştum kardeşlerimle bu çeteyle ilgili. Ben yolumu hiç çevirmedim,önce beni de korkutmak istediler.Laf attılar,bir cevap vermedim. Birgün kardeşlerimle birlikte onların insanların önünü kesip haraç ister gibi oldukları yere yaklaşırken kardeşlerime dedim ki'onları şimdi biz yanıltıcaz,sakın öfkelenmeyin,taş ile sopayla gelseler bile siz efendi olun,yürüyün' sokağımızdaki yolun bitimine geldik,devam edeceğiz yolumuzu kestiler,aynen dediklerimi yaptık kardeşlerimle bu çocuklar şok olur gibi öylece kaldılar ne küfür edebildiler ne taş atabildiler,ne de paramızı alabildiler onlarla hiç ilgilenmeden yürümüştük düşmanca da bakmamıştık sadece yürüdük yolumuzdan emin adımlarla gel zaman git zaman halim hareketim mahallemizde nam salmış birgün yine aynı yoldan tek geçiyorum daha önce hiç görmediğim iri kıyım bir çocuk yolum kesti İsmail ortaya atladı 'dur'dedi 'o bizden' 'nasıl yani'dedi çocuk 'o da bir komutan' çocuk afalladı bakakaldı doğrusu ben de şaştım yürüdüm İsmail ardımdan seslendi 'Aysun sen benim için çok değerlisin,sen benim ordumun başkumandanısın' Başımı çevirdim sadece baktım derin derin. Artık nasıl baktıysam bir selam çaktı,içimden gülme geldi gülemedim de. Nedir ne değildir ne o çocuk anladı ne ben ama evlendiğim zamana kadar o çete çocukları kimseyi rahatsız etmedi bir daha ve ben yoldan geçerken hepsi selam verdi,komutan geçiyor diye:)