İç Döküş4(düz Yazı)

Geçmişe özlem var Gelecek ne getirecek acaba? Ya şimdi? Konu:Her gelen dakika geçiyor ve biz seyirciyiz geçen zamana. Uzun süren evliliklerde bir takım sorunlar oluyor.Olacak elbette çok normal. Çok eskilerden; ne güzel hatıralar var duyuyoruz, kimi vakit seyirci oluyoruz film karelerinde. 'bir yastıkta 40 yıl' Şimdi pek de kullanmak istemesem bile çokca duymuş olduğum günümüz insanı konusu,günümüz insanı diye bahsetme,günümüzde demek. Sanki' günümüz dünyası' denilerek mahvoluşa getirilen bir sürü benzetme vs. Tamam belki bazı şeyler farklılaşıyor fakat olağandır bunlar.. Ne olursa olsun yaş alındıkça eskiye özlem artıyor gibi.Ya geçmişi överken, durduramadığımız zamanda ilerlemeye karşıyız.Ya da eskiyen yanlarımızı görmek istemiyoruz. Geçmişi olduğundan daha cazip hale getirmeye belki de bir sürü üstü kapalı sebebimiz var bilinçaltımızda. Bir de gelecek sırtına çok şeyler yükleme işinide seviyoruz. Geçmişte öyle olduysa kesin gelecekte de öyle olur.. Ters yüz etmeye çok müsait bir konu,olumlu ve olumsuz anlamda. Kişiler yazıyorlar,ifade ediyorlar kendi algıları nisbetinde. Okumayı yazmayı sever insanlar, okumayı yazmayı sevmese bile kitle iletişim araçlarının herhangi bir tanesiylede kolaylıkla pek çok konuda fikir sahibi olabiliyor.İnsanlar ne ediyor,ne düşünüyor,neler oluyor diye. Pek çok olay ticari kaygı halini almış olsa da özellikte tvde,yine de bilgilendirebiliyor. Sürekli söylenen yazılan bir şey var.Geçmiş, gelecek,şimdi.. Şöyle olun,böyle olun,vs vs vs.. Birileri uzman kesilmiş sanki oturduğu yerden düğmeye basarak akıl hocalığına soyunabiliyor. İnsan doğası gereği pek çok olumlu ve olumsuza açıktır. Tercihlerini yaratılıştan gelen karekter özellikleri ve sonradan tıpkı bir kıyafet gibi üzerine giydiği kişiliğiyle ortaya koyar.Nasıl bir insanın üzerine olduğundan daha dar,ya da bol elbise yakışmazsa kişiliğini bulamamış kişilerden kurulu bir toplumda bazı olaylar çözümsüze doğru yelken açacaktır.Abartılacaktır. İşin içinden çıkılmaz haller olabilir,yaşanıldığı sürece ölümden başka her şeye yine insanın kendi doğası sebebiyle çözüm bulacağına inanırım. Dolayısıyla her kişi esasen kuyumcu elindeki özel tasarım bir mücevher gibidir.Ve her özel tasarım özel işler içindir.Eşi benzeri olmayan özel tasarım. Bir noktadan sonra kim olursa olsun,bir diğerine tıpatıp benzemesi mümkün değildir. Kimi kişiler kendilerini ifade edemezler. Bunda bir sürü etken vardır,sosyolojik yahut psikolojik. Kimileri de haddinden fazla kendinin farkındadır. Son yıllarda kendi evliliğime ve etrafımdaki evliliklere bakıyorum,izliyorum. Pek çok şeyi gizleme huyumuz var.En cesur olanımız bile belki kariyerlerimiz dolayısıyla,belki de dedikodu olmasından çekinerek, ailelerimiz rahatsız olmasın diye pek çok şeyi örtüyoruz. Ekonomik bir takım sorunların baskınlığı,iletişim kurma kabiliyetimizin eksikliğiyle,kendimizi öncelikle tanıma zorluğumuzla olsa gerek evliliklerimiz içinde iki yabancı oluyoruz.Çok eskilerde kalmış 40 yıl aynı yastıkta olayı. İnsan ister istemez bu geçmiş zaman haline bazen özeniyor. Muhakkak ki evlenmekte olacak,ayrılmakta.. Ancak o geçmişte ki insanların hiç mi sorunları yoktu diye düşünmeden edemiyor kişi. Nasıl oluyor da 40 ve belki de daha fazla birbirlerine tahammül edebiliyorlardı.Hepsinde töre,yöre korkusu olması mümkün değil.Bu insanlar nasıl insanlardı acaba? İnsanoğlu daha güzele ulaşıcam diye kendindeki güzeli mi yemekte. Pek çok arkadaşıma bakıyorum evinde bilgisayar yüzünden tartışma var. İnternet bir hastalık mı acaba?Alışkanlık yapması bir çeşit uyuştucu oluşundan mı? Tıpkı cep telefonu,tv,kahve,çay,coca cola,sigara gibi.. Evlilikler de nadas ister İnsanlar da. Geçmişte olan iyi ve kötü herşey Belki de gelecek habercisi Hani denir ya 'tarih tekekerrür' diye.. Ben hep şimdinin derdindeyim.. Her kişinin aklı kendine..Ancak nasıl ki benim aklımın erdiğine bir başkasının tam eremezse,benimde aklımın ermediğine,bir başkasının erebilir. Yaşarken ikili ilişkimiz ne olursa olsun,evlatlarımızla,iş arkadaşlarımızla eşimizle yakınlık derecesi değişen her kişiyle ne geçmişe fazla takılarak ne de sadece geleceğe umut yahut umutsuzluk bağlayarak şimdi şu an bir yerden duyduğumuz özenti yaptığımız için değil içimizden gelerek ölümü hatırlayarak sahip çıkmak. İnsanız Değerliyiz Acele etmek gerek. Zaman işini yapıyor çünkü..