Een Sonnet Van Liefde

Bij dageraad, jouw aanraking zo licht, ontwaakt de rozen diep binnen in mij. Jouw stem een lied dat duisternis verlicht, een melodie waar 't hart wordt zacht en vrij. Geen storm verbrijzelt grond waar wij bestaan, geen tijd dooft ooit de vlammen in jouw blik. Want liefde is geen ogenblik, maar baan die ziel verheft, voorbij het tijdsbestek. Door elke nacht, door regen zwaar en grauw, blijft jouw omarming steeds mijn veilige schoot. Geen afstand, noch verlies of droef berouw, kan breken wat door liefde werd groot. Dus laat de sterren branden in hun vlucht, want liefde straalt, zelfs na de laatste zucht.