شمارهٔ ۲۱ - صفت بانوی قوال

بانو آن نادر جهان به سرود حمله آورد بر بریشم رود از بر آواز در سر افکنده ست به گلو مقنعه در افکنده ست گفتمی هست دختر لرزان گر نبودیش نرخ سخت ارزان دارد او همت و طریقه آن که نباشدش خانه بی مهمان بی ده آزاده مرد ننشیند که صلاح خود اندر آن بیند کند آماده کار ایشان زود خوش کند روزگار ایشان زود شویش آن شیر مرد سرهنگی نکند هیچگونه دلتنگی بیش و کم دیده است و باخته ای واقفی نیک و بد شناخته ای چشم بر کارها فرو گیرد کوه خواهد که حلم او گیرد نیکنام است و رشک نشناسد که ز دزد و عسس بنهراسد غیرت رنگ و جنگ و جوشش نیست جز غم خوردنی و پوشش نیست چون شتر برگرفت راه دره خویشتن خفته سازد اینت سره با دل خویش گوید ای عجبی نیست کس را ز مردمان ادبی در هم افتاده اند چون خر و گاو همه با یکدیگر به کاواکاو از میانه عوی برآورده رشک را دست موزه ای کرده زآن بضاعت کزو نگردد کم چه خورد ریش گاو رشگن غم ور شود نیز وقتی آلوده چه دهد دل به رنج بیهوده خیره ویحک چرا شود غمناک چون به مشتی دو آب گردد پاک این همه چیزها گران نبود بچه باید که در میان نبود ور بود هم چرا بود در تاب نه بریده شده ست تخم سداب سرخ سر خود چرا رود به رهی که شود زو پدید سر سیهی گیرد او برنشسته ایمن بود بر هنر لاخ و لخ چنین فرمود لاجرم خانه ایست آماده بر هم آمیخته نر و ماده در گشاده ست و پیشگه رفته این نشسته ست و آن دگر خفته منت گفتم یقین بدان ای دوست که همه دول خانه خانه اوست این همه هزل بود و بازی بود آنچه گفتم همه مجازی بود من ازین نوع طیبتی کردم آن نه از بهر ریبتی کردم گفتمش بنگرم چه رنگ آرد روی نیکو به سوی جنگ آرد سرفراز و شگرف و عیارست جلد و شوخ و ظریف و تندارست او به هر کار بس به اندام است هم نکوروی و نکونام است سخت شلواربند و پاکیزه ست ممکن آید که نیکو دوشیزه ست وآنچه گفتم همه درست ترست که به خوبی زبیده ای دگرست وآنکه بر آخری رسد مجلس شود از عقل هر کسی مفلس