Öte Dünya

Arabayı yolun kenarına çektiğim zaman Kimse kalmamıştı Onlarca yüzün sırıttığı yıpranmış koltuklarda Sadece boşluk kalmıştı, Yalnızdım... Ütopyamın kızıllığında torpidoya uzandım Bir sigara daha yakmak için Bütün paketler boştu Gerekli bir o kadar da zararlı dostlarım gibi Buruş buruş sırıtıyorlardı yüzüme; Bazıları da pis pis kokuyordu kül tablasından. Bir fincan çay için , bir den sigara için Neler feda edilirdi o an bilmiyorum... Kontağı kapatıp gelip gidenlere baktım, Uzaktım; Onlardan, diğerlerinden, burdakilerden... Bazen size de olmuştur yaşayan bir mekanda nefes alamadığını sanmak hissi Yada yukarı doğru akmaya çalışan bir nehrin acemiliği sizi de ıslatmıştır İsimsiz bir vakit; Yasak bir ilişkinin günahkar meyvesi gibi dışlanmıştır hisleriniz, Ne olduğunuzun hiçbir önemi olmadan hangi davanın peşinde koştuğunuza aldırmadan çekilmiştir ipiniz. Siz bu helecanları yaşarken birileri de Çok dramatik bulmuştur paylaştıklarınızı. Saatlerce sularla boğuşup kıyıya varamamanın hayal kırıklığı ile Kaçıncı “ bidaha” demenizi duymadıklarından Çok fazla anlayış göstermelerini de beklememişsinizdir. Aklınızdan geçenlerin kağıda akmayışının telaşını Parlayan gözleriniz haykırmıştır da Siz yine de kuramamışsınızdır belleğinizde kalanları... Dünyanız kusursuzdur kusursuz olmasına da buna bir zaman imrenenler içinse -ki yaşamışsınızdır içine girmek için kaç kişinin taklalar attığını- yıkılası bir sistem ya da sadece marslık bir kavramdır... Şimdi bir den sigara ve bir fincan çay için neler verilmezdiyi aklınızdan geçiriyorsunuz ama nafile; az önce ne idüğü belirsiz bir adam sigaracıyı da çaycıyı da çarmıha gerdi ve kayboldu karanlıkta; ardından zaman sessizce bir noktaya bakanların sırtına saldı oklarını eski bir şarkı çaldı tek katlı yıkık evden , onları karanlığa uğurladı. - Küçükyalı / 01.06.2003 –