Çoğalan Yalnızlığımız

Hava ince bir örtüyle ısınacak kadar serin. Macar yapısı eski otobüsün sağdan beşinci koltuğundan Savaşsız Yine de yıkık binalara bakıyorum. " ıssızlığın içinden yansıyan sonsuz saat hala döküldüğümüzün resmidirdiye geçiriyorum içimden. Otobüs bisürü amelenin toplandığı Şeyh Bedrettin sokağında yolcu indiriyor. İşçisi az amelesi bol mahallenin derme çatma yapıları arasından Yavaş yavaş yolumuza devam ediyoruz. Sebep arayan sorularıma üç gece önce yazdığım bir şiir düşüyor Notlarımın arasından: Belki de yıllar önce başıboş bir fırtınayla başlayan Ardından biriken günahlarımızla çoğalan yalnızlığımızdır bu. Görüntümüzün gecenin ikisinde aklın en derinlerinde uğuldaması İdealler uğruna vurulan aşkların Kızıltoprak -Ümraniye arasında Gurur-kibir karışımı düşmana yok yere satıldığının anlaşılması Ve çetin bir ihanetin yazık ki kazanılacak bir savaşı Bozguna çevirdiğinin onca sene sonra gün yüzüne çıkmasıdır illaki"... Bu dizelerin ardından gözlerimin en derinlere dalışını engelleyemiyorum sonra sonra... meydanda sallandıracak bir baş ararken günahlarıyla çoktan asılmayı hak eden başım dağınık dağınık göz kırpıyor bana Macar yapısı eski otobüsün sağdan üçüncü camından. Sol yanımdaki şeytana benzeyen yansımama " Ancak sahnedeysen alkış alırsındiye okkalı bir küfür sallıyorum. Alaycı alaycı tekrar ediyor, " Ancak sahnedeysen alkış alırsın". Perdeyi kapatıp uykuya dalıyorum. Çoğu örümcek bağlamış makinelerin arasından geçerken Amelesi bol mahallenin kalabalığı sarıyor düşlerimi. Çoğalan yalnızlığımızın sesini eskilerden bie ses bozuyor: " ne gariptir gecenin ve kadının kollarında korkulan saatler... ikisi de karanlık olunca bir köşeye çekilip günün aydınlanmasını beklemek gerekderdi üçüncü ninem. Gözlerimin en derinlere dalışını engelleyemiyorum sonra sonra. Macar yapısı eski otobüsün sağdan üçüncü camından Gittikçe kararan karanlığımıza bakıyorum. Bir kırkbeşliğin akrebin kıskacından kaçamayan devrinden akar gibi Yanıbaşımızdan çekip gidiyor yerli şairin tanıdık dizeleri, " ıssızlığın içinden yansıyan şu sonsuz saat hala döküldüğümüzün resmidir. Belki de yıllar önce başıboş bir fırtınayla başlayan Ardından biriken günahlarımızla çoğalan yalnızlığımızdır bu". Eski otobüsü ve valizimi yolda bırakıp yürüyorum ; Gittikçe daralan yaşamın anlamsızlığına. Filtresiz yerli malı sigaradan iki nefes çekip Son noktayı koyuyorum uçurumun başında. Yarın paramparça olmuş Ve kızıla boyanmış bedenimi Kimin bulup bulmayacağı hiç umurumda değil! Yenildim ve havlu attım! Yerli şairin kendi üstüne kapanan kapılarına selam olsun.