Vakit Gece Yarısı

Yine düşüncelerim gökler gibi karanlık Yine ellerimle boşluğu tutuyorum Bütün öfkesiyle üstüme geliyor şehir Ve ben saklanmayı yine unutuyorum Vakit gece yarısı Korkularım cesaretleniyor bana Oysa vakit gece yarısı uyumam lazım Nerede o çocukluğumdaki uykular Beşik beşik sallandığım dünya Nerede oyuncaklarım Saf masum gülümsemem Onlar nereye gittiler Vakit gece yarısı Beynimi kemiriyor nedense sessizlik Sessizlik niçin uygun düşer gecelere Ah... sonbahar seni kaç kere kaybedip Kaç kere böyle yanımda buldum Donmuş damarlarımda yaşamanın sevinci Yürek kuşum umuda çırpmıyor artık Vakit gece yarısı Bir ara kayboluyorum Kendimden çevremden her şeyden habersiz Öyle bir hâl ki bu tarifi yok benzersiz Yutkunarak boşluğu soluyorum Fırlayıp gidiyor göğsümden yüreğim Kendimden uzağım kilometrelerce Bu değişik mekanda sıkıntıyla gezerken Yatakta çırpınan bir beden buluyorum Vakit gece yarısı Yetmiyor gibi kendimi dişlediğim Karanlığı yarıyor bir yüz gülümseyerek Tanıdık bir simâ âşinâ bir çehre Ah...diyorum yine mi sen yine mi Hep hayalini kurup her an düşlediğim Yine mi sen yine mi yine mi sen Ne olur sanki bir gün evet bir gün Etinle kemiğinle varolup gerçekleşsen Vakit gece yarısı Neşeli bir günün rahatlığında Uyumuştur şimdi mutlu insanlar Sen de sıcak yatağında uyuyorsundur Oysa ben uykuyla henüz anlaşamadım Bilirsin benimle anlaşmak biraz zordur Vakit gece yarısı Yine düşüncelerim gökler gibi karanlık Yine ellerimle karanlığı tutuyorum Bütün öfkesiyle üstüme geliyor şehir Ve ben saklanmayı yine unutuyorum.