Ey Sevgili!

Nazeninde törpülenmiş Bir yitik bahardır sevdan; Tıpkı yüzünde parlayan güneşin Gamzelerine düşürdüğü Bir mahzun gölge gibi. Zira, İşte bu sebepledir ki Reyhansı düşlerimin Maviye çalan gecelerinde, Sızım sızım artan bir hayale Gebe kalır yüreğim... Bilir misin ki? Yokluğunda çevrilmiş bir yasak bölge gibi, Uzak umutları düşlemenin Ve de hiç bir zaman erişemeyecek olmanın İnsanda bıraktığı en derin yaraları. Ve dahası bir idamlık mahkum gibi Sevgiliyi gözlemenin Her dakika, her saat... Üstelik de, Ebediyyen gelmeyeceğini bile bile. İşte bu yüzdendir ki Her dem Yorulmuş bir sevdanın çarmıhında hissederim kendimi Ve her dem Yağlı bir urganın yaftasında kaybolur umutlarım. Halbuki ben Gecelerin bile büyütemediği Kızıl bir hasret kentinin Gün görmemiş sahiliydim; Sokaklarında berduş berduş yürüyen Ve okyanus dalgalarının kıyıya attığı... Öyleki Korkunç kabuslarla olan sırdaşlığımın En büyük sebebi Buydu belki de. Nitekim Mavisini yitirmiş bir hayatın, Ve hasretle bezenmiş bir aşkın Bende bıraktığı en son şarkı Ve en son şiir Belki de bu olacaktır... Çünkü bu şiir Ve bu şarkı; Seni anlatan bir güftenin Damarlarında yoğrulmuştur. Başkası yok gülüm Ve zaten başkasına, gerek de yok Zira hayatın bende bıraktığı tek iz; Kesinlikle anlatılamayan ve sadece yaşanılabilen Aşkındır. Bu bana yeter, ey içimde yıllar yılı kanayan sevgili! Bu aşk bana yeter Zira bu aşk, Her şeye bedeldir zaten...