Kaldırım

kaldırım sessiz boğuk, çığlıklar hafif yankı yok sadece soğuk üşütüyor her sezin, yok oluyor sanki, alıp götüren ölüm sessizliğinde susuyor sonra yeniden üşütüyor bedenimi hafif titrek hafifte gelenekçi.. doğrulsamda yerimden üç beş adım ve soğuk türküsünde hayat susacak... hiç sevmediğim zamanlarım olacaktı silik hafızamda hatırlanmaya değer ama soğuk düşleyemiyorum donuyor hayallerim, gecmişe dönen her sus puslu yolculuk geri carptırıyor uzanamayan titrek ellerimde kayboluş ve soğuk ölüm özlüyor öldürmeyi korkutuyor akıl oyunlarına girmeden pervasız koşuyor suskun ve yanlızlara hiç kötülük etmeyip uzananlara soğutuyor kaldırımlar, hiç üzmeyerek zalimce ölüme uyutuyor ölüm korkutmuyor soğuk ölüm soğuk kaldırımlardan korkuyor...