Saadetli Yuva

yıllanmış torbasıyla görünüverdi parkın hemen yanındaki kulübeden sanki yıllar geçtikce daha bir dirilişe geçiyordu o kulübe daha bir önemli gözüküyordu geçmiş dönemin barınağı ve içinde ki adam yıllar geçtikce o küçük kulübede daha da küçülüyordu bakışları bulanıktı olası buda başı eğik hafifte kamburu var bayağı engin.. türküsü bol olsun diye koyuyor yine torbasına darman duman birde aynen dediğim ağzında bir türkü odasındaki bülbüle inat sonra çıkıyor torbasıyla beraber yükleniyor asırların kıymetini dökülüveriyor yolun öte tarafındaki yola ve başlıyor yavaş adımlarında sayı saymaya bir, iki, üç.. yığılıveriyor gerisim geri eee kardeşim yıllardan beri yürüyor bu ayaklar hala mı eziyet bir de genç gibi tutturmuşsun bir türkü... olmaz ki ne olur doktor bey yaşamamak mı olur? ya bu adamın ne işi var dışarda rahatca gebersin çok haklısınız efendim kulaklarıda duymaz bu ihtiyarın öle... değil ama kulakları iyi duyar o ihtiyar delikanlının ... göz kapakları iyice kapanır ama vurdu ya yere yerde vurdu ona oysa o kadar narin basmıştı yola ama nafile şimdi kafasında bir sargı bezi kollarında hiç iyileşmeyecek bir alçı ve de tekerlekli sandalye ama hiç haketmiyordu aslında bu hakedişliği ne tür bir şakaysa hemen hayat buna son vermeliydi duymuşcasına.. gözlerinin önünde kulübesi bir tutamda ekmeği vardı ihtiyarın kamburu daha bir düzgündü yattığında ama kolları ve ayakları ne olacaktı ve önemli olan kim bakacaktı kendisine kulübesine, bülbülüne neyse şişti kafası artık düşünmeyecek fazla doktor bey efendim yaşayacak mıyım evet yaşayacaksın gözleri gülmeye başlar umut kanadı açılır birden ama der doktor... ne aması bülbülün dün gece ölmüş nee!!! açlıktan kim öldürdü açlık ben neden sakatım açlıktan eee ee açlık neden yardım eden yok uzak...bize açlık yakın dost açlık neyse biraz uyumalı sabah erkenden en önce güneşe hüzün biriktirirken en acısıda açlık günleri beklerken en acısı açlık