Mimoza

Nasıl bir akşamdır ki karanlık düşer El ayak çekilir dar sokaklardan Üşür ceviz ağaçları yapraklar üşür Akşam olunca içimize bir hüzün çöker Araya mesafeler girse ne çıkar Şu dünya gurbetinde yalnız mimoza İnsem otobüsten Ortaçeşme'de Bir seher vaktinde gelsem Beykoz'a Benzemiyor hiçbir tavrın kimseye Ey gönlümü sürekli kanatan dilber Yok ki resmettiğin o siyah güller Hülyamda sevgilim mehtap ve gece İstanbul gözümde seninle büyük Sevmek suç değil anla mimoza Bilmezdim sensizlik ağırca bir yük Küllenmiş bir ateş bir sırlı koza Uzak ufuklarda batan gemiler Aşkımı sana taşır mı bilmem Gözlerin katlime ferman yazdırsın Saçların celladım olur mu bilmem Akşamdır karanlık ansızın çöker Ansızın tükenir oyunlarda koz Lambalar yanmıştır canan evinde Canlanmıştır Ortaçeşme ve Beykoz