Solduğumuzu Unuttum Bir An

solduğumuzu unuttum bir an sanki mimoza zamanlarımız bizi anımsadı soylu bir unutmak bu ortalık süt liman karışığız olsun güzelim dudağının rengi var ya ellerinin düşüncesizce nefes alma alanlarıma girmesi var böğürtlen duruşlu sokaklarını istediğim kolların ellerin tüm vücudun duyguların her şeyin adımların sevmezdi gerçi beklemeyi paramparça olmuşluğumuzu ama karışığız biliyorsun biliyorum soylu bir unutmak bu ortalık süt liman bir sen bir ben derin pembe bir ağıtla 20 yıla sığamayan solmayı unutmayı hak eden bulutların hiç ölmeyeceğinin iki hayırlı muştusu tüm seçenekler yeminliydi sanki nergis kokulu sana gelmeyi önüme seren oh bu masal suskusu göz dolduran o istek ayaklarımın kendine güveni senin bensiz yalan gerçeğine adadığım yediveren mutluluğun bükük boynu benim sensiz gerçek yalanıma musallat ettiğim can yakan sabahlara ulaşmak solduğumuzu unuttum bir an yeniden yeşermeyi düşlemenin yerine her şeyi yarılamaya gidişindi beni alan bütün tümlerimden ben kendimin bile yarısıydım bir seni tamamladım sıcak bir gündü tozlu bir yolda yüzünü kapadındı giden sendin zamanındı her anın yolların dağarcığında siyah saçlı bakışın sadece senin sunduğun şu dünyasızlık tam 20 yıllık muhacirliğimdi gözlerinsizlikteki solduğumuzu unuttum bir an her şeyin bir ilki olurmuş ya ilkin ilk olması … bu sen misin boşluğumun yankısızlığı çağır beni çok gerilerden hırpalanmış yaşlılık parklarında ağaçlarla oynadığım ışık oyunları değilsen eğer düşünme bir gün öleceğimi bir gün öleceğimi düşünmemendir özgürleşmek seveceğini söylemek istersen hazırım ölmemeye seveceğini söyle sana çocukluğumu besteleyeceğim güftesi gözlerin gülüşün saçların ismimi söyleyişinin tonu solduğumuzu nasıl da unutmuşum sensizken yaşamak yaşamak değildi eflatun bir yağmurun gökkuşağını aynadan izlemek gibi çizmekti üstünü ömrün aşk sandıklarımızın ömür suretlerinin solduğumuzu unuttum bir an böyle mi gelinirdi kaldırılıp atılmış roman gibi gidişinin bende kalan kısmını da alır gibi diğer yarını da götürür gibi kırıcı olmadan öldürmek gibi yaşayan solgunluğunu bendeki anlamadan bilmeden hiç ölmeyeceğini