Ayrılığa Gülümseten Kadın

/ben yaramaz çocuktum o, her elimi bıraktığında; düşüp yüreğimi burktum./ gittiğin yerde soldu gelincikler her veda koyar adama da bu başka! ağız dolusu sitemim bu yüzden aşka. gözümün içinde gülen bebeği de yanına aldın mı? hala alabildiğine mavi mi gök yüzü, deniz biliyorum. beni yerden yere çalan kadın! o sizdiniz. bir avuç toprak, bir avuç su, yüreğimi sıvazlayan çamur kaldın mı? çürüdü dudaklarım, nefesinden eksik susuşlar bu çorak toprakları terk edeli çok oldu kuşlar şimdi sokak çocukları gelip bağdaş kurdular yüreciğimde senin gezindiğin yerlerde aç nefesleri uzaktan, çok uzaklardan ince zayıf geliyor sesleri son yudumu çekilmemiş sigaram kaldı elimde sararmış bıyıklarım ve kirli sakalımla yüreğimin, gelinlik kız gibi çıktın kapısından ak alınla madem vakti geldi ayrılığın düşecek gövdemden başım yere titriyorken bedenim sıkıca tut elimden adın hüzzam bir şarkı gibi düşmez inan dilimden.