Dönebilme İhtimalini Yaşıyor Şehir

Üşüyor, ellerinin sıcaklığına hasret kalmış ellerim Ve ufkumun görebildiği kadar uzağım bu kez sana İşgali yaşıyorum sensizliğin karabasanlarıyla Dudaklarımda iki kelime var senden sonra her lahza. Sevgilim sevebildiğim… Çığlıklarıma sessizlik karışıyor ara sokaklarda Ki sokak lambaları şahittir üşürken yüreğim avucumda Cebimde hayalini unutup gitmek sana mı kalmıştı Unutalı çok oldu tekil sevdamıza ağıtlar yakmayı. Dilimde dua olan adına inat isimler türetiyorum şimdi. Yinede arada sırada gözlerin geliyor zihnimin körelmiş yalnızlığına Gözlerin her zaman olmasa da bazı akşamlarda geliyor, arada sırada İçime çekiyorum nefes aldığım her adımda adınla başlayan şiirlerin aruz veznini Ve hiç unutamıyorum seninle geçirdiğim bu şehrin ilk ve tek gecesini Şimdi bu şehir sensizliğe ağlıyor, bir başına kalmışlığa Bir ben alışamıyorum sevdanın ardından dönüp dönüp ağıt yakışıma… Sokaklar boşluğunu yaşıyor oysa sen değil miydin arşınlayan parke taşı sokakları Başını okşayıp gittin ve benim gibi öksüz bıraktın, unuttun aşkına aç çocukları Gül çehrene gülesim gelir, gül esinlenir gül çehrenin güzelliğinden Bu şehir bir şiirdir her kelimesinde adınla başlayan serbest bir yazım Konuştum, ağladım, bir dal sigara, bir bardak çay, bir ben, bir de sazım