Erika Kadınım

Yine sen bilirsin ama bu özlemek iş değil Böyle içerime bir deprem sonrası sancısı bırakmak Enkaz altından ne kurtarırsak kâr hesabı yapmak, iş değil Soğukluğuna inat yatağın, sımsıkı sarılıyorum yorganlara Sana sarılmaları anımsadıkça yaralarım kanıyor Sağalmıyor içimde büyüyen yokluğun Ve azalmıyor bir türlü hasretin… Ayrımsadıkça bende ki yerinin büyüklüğünü Korkuyorum bu boşluğa düşmekten Sarsak şiirler yazıyorum, gözlerime benzeyen Fütursuzca geçiyorum yüreğimin tam ortasından… Yollarım hep karanlık, dehlizlerden geçiyorum, Daraldıkça yolum ruhum da daralıyor, ölüyorum Beni terk ediyor bende sandığım ruhum… Kendi sesimin aksi sedası kulaklarımda Ve her seste daha bir âşık oluyorum sana Seni ne çok sevdiğimi anlatıyor, Höykürüyorum seni senden habersiz ben bana… Her günden bir ömür çıkartıyorum Her ömre seni katıyorum, kadınım! Sazende ruhum besteler yapıyor adına yazdığım her şiire Her şiire gözlerinden motifler dokuyorum… Hasretin büyüyor her geçen gün Gözlerim seni yolcu ettiğim noktada Sanki yine çıkıp gelecekmişsin gibi aynı yere Dikilitaş gibi geleceğin günü bekliyorum… Funda ekiyorum yüreğimin kurak toprağına. Camlara koşuyorum, zamansız hayaller kuruyorum kavuşma üzerine Ellerinin tapusunu alıyorum ellerimin üstüne Hayatımı adıyorum bir bakışına, ela gözlerine Erika hayatıma yön veren kadın Ellerinin ellerimden düşüşü gibi düşüyorum Sobanın yüzüme vurduğu soğuk alev gibi titreğim üşüyorum Tut beni bırakma ne olur, tut inan çok korkuyorum