Dağ Adamı

Dostum, Abuzer Gündüz'e... Dağlar Niçin hâlâ onurlu dağlar Niçin delikanlı Dağsızlık ne de kötü Ben dağ adamıyım, dağlıyım Dağ gibi delikanlı, dağ gibi mert Şehrin kaypak boyası değmemiş benliğime Çünkü dağ adamıyım Çocukluğum dağlarda şekillendi Dağların gölgesinde Ki gözyaşını öğretir, sevgiyi, aşkı öğretir Hiç ikiyüzlü bir dağ adamı gördünüz mü Bir ömür Dağlıyım ben Dağ adamı Yanımda din kavramı dipdiri durur Namus kavramı Boşuna geçmemiştir çocukluğum dağlarda Geveni, kengeri, yemliği, kekiği ben soludum Ben çizdim gönlümün atlasına Çünkü dağ adamıyım Belki makbul değilim İki yüzlü şehirde Sıra dışıyım, başkayım Ama ben buyum dostlar Karını çekemedikçe bilemezsiniz Bilemezsiniz Dağ atar sizi dışına Şehre atar Şehrin koridorlarına bırakırsa sizi Şaşakalırsınız Duygu yüklü dağ adamı olmak varken Kravatlı eşkıya olunca Kaygısına düşersiniz kimliğinizin Hatırınıza bile gelmez doğruluk İçin için kemirir, sömürür sizi şehrin eşkıyaları Resmî eşkıyalar Ben dağ adamıyım yani dağlıyım Bunu iyi belle Kızdım mı dağ gibi olur düşüncelerim Sarpa sarar İnat tutar her yerimi Ve kitabın kavline teslim olur Hiç kimseye teslim olmayan kalbim Kalbim büyür, gözbebeklerim kocamanlaşır Yüzüm kızarır anlıyor musun Yani bir dağ türküsüdür o an dudaklarımdan dökülen Bunu iyi belle