Çocuk Ve Deniz

Bir çocuk sahilden baktı denize... Elinde ufacık çakıl taşları, Sanki hülyaları aktı denize, Ufka saplanmıştı çatık kaşları. Çocuk, taşlarını denize vurdu. Denizden bir feryat yükseliyordu. Bu hali anlamak bir hayli zordu Eğer görmeseydim o göz yaşları Bir sürü laf etti; denize, suya.. Deniz, bir intikam almıştı, güya Suyu tekmeledi çocukluk bu ya Sonra hıçkırarak attı taşları Ardına bakmadan koştu, hep koştu. O gittikten sonra deniz de coştu Her şey hüzünlüydü, her şey bomboştu Çocuktan öğrendim bu yeni aşkı.