Bırak Şu Kuşcağızı

Bırak konsun, şu koskoca ormanlığın içinden Bîçâreye bir dikenli kara çalı çok mudur? O da tıpkı sizin gibi bir kânunla yaşarken Yeryüzünde onun da bir küçük hakkı yok mudur? Bırak ötsün, mâdâm ki hep yuvalar bir yerde Bu sevimli ruh da sizin hemşehriniz sayılır Madem ki dökülecek bir derdi var içer’de, Bu acıklı ses de sizin bir şi‘riniz sayılır Bırak uçsun ufuklara.... O ne? Düştü, yaralı!... Aman, tırnak değmesin, çırpınmasın zavallı; Yarasını kanatmak hayatını bitirir; Bırak, birgün senin de pencerende cıvıldar; Üzerine doğacak bir şafağı selâmlar; Sana penbe baharın müjdesini getirir!...