İlk Yara

Gülüyordu: Mâvi göke, bulutlara, göllere; Gülüyordu: Minâreye, kiliseye, her yere; Gülüyordu: Akan suya, uçan kuşa, çiçeğe; Gülüyordu: Yangınlara, hançerlere, her şeye. Hekim geldi, ona dahi gül dudaklar açıldı; Tombul eller uzanarak: ‘Hıh, hıh!’diye atıldı; Çok geçmedi, ev içine yayıldı bir yaygara; Mini mini bir bazudan kan damlattı bir yara. Şimdi her kim kendisini kucaklamak isterse, En sevdiği oyuncağı göstererek, ‘Gel!’ derse, Artık öyle atılmıyor, elleriyle itiyor. Sonra o gül dudağını kıvırarak ağlıyor; Ninesinin kucağında kendisini saklıyor Ve başını kaldırarak, ‘Anne, deh, deh yap!’diyor.