Canıma Susuyorum

Aşka ihtiyaç duyduğundan mı canımı kırdın Yerlere saçılmış bir can kırığıyım şimdi Dokunmaya kalkma sakın ... Ellerin kesilir Beni kanatırsın Öyle bir gidişle git ki Rüzgârın süpürsün can kırıklarımı Bir aşkın tek bilinmeyeni sendin Bu kadar mı sıkıldın gizlendiğin öznelerden İçimde sana ait kelimelerin katilisin Yanağımda parmak izlerin duruyor Canına kastedecek bir aşkın var mıydı diye soruluyor Adını anmamak adına susuyorum En azı dişlerimle ismini ısırıyorum En çok da adına kan susuyorum Artık kalbim attıkça seni toplar damarlarımdan Gözlerim yaşlarını tutup bebeği gibi bakıyor Dört mevsim yağmur içti bedenim kokundan arınmak için Başaklar koyuveriyor kendini hıçkırıyorken bulutlar Senden ummadığımdan intihar ediyor umutlarım Saçların gibi dağıttığın beni tel tel asıyorum Son isteğimi de yutkunup Can bildiğime susuyorum Canıma susuyorum