İstasyon Sevdası

Yine istasyondayım Benim kadar kimsesiz Etrafta birkaç yolcu Bekliyor sessiz sessiz Diz boyu bir Sessizlik Yüreğim ürpermekte Gardaki sessizlikten Gece bile ürkmekte Ötede eski tren Yorgun düşmüş nefessiz Son Kullanımı geçmiş Öylece hareketsiz Mecalsiz Gar binası Ayakta zor duruyor Geçen yıllara inat Bak yıkılmadım diyor İçeride koca saat Bayılmış vaziyette Bir Akrep Yelkovana Zehir boca etmekte Bu Günün son treni Şehir onu bekliyor Bir çocuk kulağıyla Rayda sesi dinliyor Binecek birileri Birileri inecek Kimisi sevinecek Kimisi üzülecek Vakit geceye doğru Usul usul akmakta Tren sesi gelince Benim içim yanmakta Arada bir uğrarım Geceleri bu gar'a Nereye gidiyorlar, Bilmem! Bu insanlara Nedense el sallarım Hayırlı yollar derim Şehirsiz ben evsiz ben Gidecek yer özlerim Umutluyum gün gelir Bir gün bende giderim