Kırık Kalpler Lokantası

Sakin bir günün ardından, Karanlık sokaklarda gölgesiyle konuşan bir yabancı rolüne büründüm. Kafam güzeldi ve sigaram hiç bitmemişti. Rolüm gereği olsa gerek sessizdim. Kendime küs, yarına yakın, sona doğru yürümeye başladım Üşüyordum, ellerimi avuşturup nefesimi avuçlarıma üfledim. Sanırım bunu ben istedim Bu kadar yalnız olmak, cesaretimi yitirmeden, korkmadan Karanlıkta ışığı aramak zordu Başaramadım� Şimdiyse ebedi göçe hazırım, rolümü iyi oynadım İstemediğim kadar alkışlandım Son isteğimse, sırtımdaki bıçaklara rağmen Yıkılmadan son bir defa daha ellerini tutabilmek Ama sen gecenin ardına saklanmış yıldızlardan beni izliyorsun Gülüyorsun ya da? Neyse� Şimdilik hoşçakal, başka bir gece seni görmek için yine burada olacağım Sona doğru adım atmaya devam edicem ve bir gün Başaracağım