Gülüm

Sen beni terk edince yandığımı sanmıştım, Çünkü bana sevmeyi öğreten sendin gülüm. Yazık ki inanmıştım, sana nasıl kanmıştım Beni yakıp kül ettin, sen de tükendin gülüm Önce bana "gel! " dedin, sonra açtın arayı Merhemler kapatmadı tuzladığın yarayı Kalbime kuran sendin koca sevda sarayı Mostar Köprüsü gibi yıkan da kendin gülüm Cehennem yangınıdır yüreğimi kavuran Okyanus fırtınası beni sana savuran Önce beni kandırıp bunca hayal kurduran Sonra da hiç uğruna çekip gidendin gülüm Sen bir kadir bilmeze... ben bir bahtsıza düştüm Çare aradım durdum, doktorlarla görüştüm Oysa hayaller kurmuş, ne rüyalar görmüştüm Beni derde düşürdün, koptu kemendin gülüm...