Efendim

Ezelden, ebede, solmayan çiçek; Yüreklerde açan gülsün Efendim. Rahmet pınarından doyası içek; Bizimde yüzümüz gülsün Efendim. Kudret kalemiyle çizildi hudut Mekke çöllerinde yeşerdi umut Bütün güzellikler şahsında mevcut Neyzenler, besteni çalsın Efendim İnsanlığa inen, son kitap Kur'an Çağlar değişse de, tazedir her an İnsanları, doğru yola çağıran Rabbimin seçtiği dilsin Efendim Büyük buluşmaya şahittir hıra Zift rengi geceler boyandı nura Âlem uykudayken çıktın huzura Müşrikler saçını yolsun Efendim Elinde bereket, dilinde şifa Sendedir merhamet, sadakat, vefa Hiçbir şeyde yoktur böyle tat, sefa Vahyin peteğinde balsın Efendim Bir bulut, başında gölge ederdi Nere gitsen senin ile giderdi Bir damla su, bir orduya yeterdi Çölün ortasında gölsün Efendim Geçtiğin yollara diken atanlar Meğer ne bedbahtmış taşa tutanlar Mübarek zatına dil uzatanlar Kadrini nereden bilsin Efendim Bütün insanlığın hayat önderi Seni, tanıyanın kalmaz kederi İzinde gidenin, döner kaderi Sonsuza götüren yolsun Efendim Herkese ayandır asil duruşun Muhammed Emin'sin, yoktur bir eşin Sığınağı idin, her garip kuşun Yetimi okşayan elsin Efendim Nebiler serdarı, Hakkın habibi Şefaat makamı, Kevser sahibi Sevdalı yürekler pervane gibi Nur yüzüne nazar kılsın Efendim Gülümserken dişin inci saçardı Mah yüzünde, pembe güller açardı Gören gözler, aşk badesin içerdi Dostlar nasibini alsın Efendim Doğuştan mühürlü kara gözlerin Kâinata ışık tutar sözlerin Ümmetin içindi hüznün, kederin Muhlis kalpli, en has kulsun Efendim Düşmanlar peşine düştü, hicrette Emir almış güvercinler nöbette Ulvi dava, yerde kalmaz elbette İster, tüm zalimler gelsin Efendim Müşfik kollarını açtı Medine Hakikati gören, girdi bu dine Nail olur isem, kutlu sevgine Seven, sevdiğini bulsun efendim Canlara can, sultanlara sultansın Güzeli görmeyen, derdine yansın Gönül, hasretine nasıl dayansın Gözyaşımı kimler silsin Efendim Senin gibi bir yüz, görmedi âlem Vasfını yazmaktan, şan alır kalem Sensiz yaşamaktan, duyarım elem Bu can, sana kurban olsun Efendim. S.A.V.