İsmail

İstanbul gözlerini açınca gözlerin başlıyor Sen gözlerini açınca akşam nakışları Alnında bir umut, bir telaş, bir kalabalık İsmail’in boynunda bir vebal halindedir İçinin kırılmış bakışları Bir de ağladıkların Yani güvercinler Sağ yanın bir kurşun karanlığı Sol yanından ne haber Buralarda şimdi ne mi var Bak mesela bunlar kalbimizin yazıları Çevresi duvarların ardında dağlar ve dallar gibi Uğuldayan İsmail’in geceye Gecenin İsmail’e yakarışları Yeminler Yeminler Yeminler Dudaklarında bir ihanet bir kan Yüreğinden ne haber Biri mesela diyelim mütebessim hüznünü Savurur kentin mücessem ihanetine Biri de Bu şiirden çıkardığı mermileri Ateşlerin aynasına dayayıp yüzünü Bir de tenhadan çıkıp gelmiş bir şair Elinde ayağında hicap ile örülü şiirler Senin sağ gözün bir bulut bir yağmur Peki sol gözünden ne haber Peki öyleyse ben burada kimim Her gece bir başkası Her seher bir başka ben Her rüyada adımdan yüzülür bedenim İkide bir şiirlerden çıkarıp yüreğini Her yeni efsanede yeniden yıkar Dedikleri deli benim Benim bir elimde sen Bir elimde elem Senin elinde ne var Sen kalbimin süzülmüş ahengi Sebilim, sualim, cevabım, imtihanım Beklenenim yani a efendim yani sen Siperler içinde beklediğim haber Beni ört Beni sakla Bana katlandığını söyle Bana elini ver