Ben Savaşın Çocuğuyum

Benim dünyam bomba yükler gecelere, gündüzlere Ay vurulur, toprak titrer, duman kurulur göklere Yılmaz savaşçıdır kalbim, koşar siperden sipere Kalem tutmaz parmaklarım, ben savaşın çocuğuyum Her mermi dokunuşunda kıtalara savrulurum Alev toplarıdır benim; sokaklardaki oyunum Beni yabana atmayın, baharın gül kokusuyum Hiç tükenmez ırmaklarım, ben savaşın çocuğuyum Cephelerin namlusundan ellerime ateş dolar Utanç sarar yeryüzünü, kurşuna dizilir dağlar Bir mülteci suskunluğu, ikiyüzlü kör dünyalar Susuz çatlar dudaklarım, ben savaşın çocuğuyum Yanağımdan akan kanlar dolduruyor denizleri Önlüğümden uzak kaldım, sırtımda mermi izleri Zorlukların en çetini kuşatıyorken bizleri Potin taşır ayaklarım, ben savaşın çocuğuyum Bir vahşettir yaşadığım, tanık olan her şey ağlar Çılğlık saplanır geceye, görüntüler yürek dağlar Tırpanlanır tüm fidanlar, tel örgüller tenim bağlar Delik deşik şakaklarım, ben savaşın çocuğuyum.