Bunca Sensizlik

suskun bütün sabahlar öğlen topal ikindi kör akşam ölü dipsiz bir kuyu kadar karanlık geceler zaman sensizliğe yenilmiş belli boyumca üşümüşlüğü var ellerimin kapaı önlerinde çaresiz anne bakışları manasız bir telaş başlamış sokaklarda acemi koşuşturmalar adressiz kapılarda beni affet sebebi bensem bütün anlamsızlığın beni affet sönmüş bir mum gibiydim seni beklerken hiçbir eğlenceye avunmadı gönlüm açmadım hal hatır soyan ahbap telefonlarını eski mektuplar,resimler,anılar yetmedi bu defa bizim dediğimiz şarkıyı dinleyemedim sigaram söndü umudum söndü acıkmadım susamadım yaşamadım gözlerim duvardaki saatte ama ağlamadım beni affet sebebi bensem bunca sensizliğin beni affet yaşayan bir ölü gibiydim seni beklerken