Kıyamet-i Zerre

/hasret kınasını zulasına sakladığı ateşle yakan deli boran türküsü/ öfkenin ayarttığı ruhum keşkenin sularında yüzerken bir ateş dağı düşer gönlümün çekirdeğine fesleğen kokulu düşlerimin kıyısında bekler kelebek ömrüne banmış seyyah şafağım nefesim zirvemdeki küskün yıldızın duvağına takılı mabedimin en ücra kıvrımında sahipsiz bir salâ öldürür asılsız ıslıkların sobelenmemiş gülüşlerini sabrı sorgularda ören an umuda bigâne susuşlar doğurdu ki… her susuş bir mananın eteğinden tuttu masalıma kalansa güneşin saçlarına yağan ayaz-ı köz şimdi güneşin boylu boyunca uzanan kızıl çığlığı fırtınanın dokunuşuna kelebek gücü eken cüretkar gidişlere gebe türkülerim… türkülerim ağlıyor göğümün mihrabını işgal edenin feveranında savuruyorum korkularımı Yusuf’un kuyusuna nafile dualarım dökülüyor yüreğimden öbek öbek şiire sevdalı nefessiz yüreğim acının iliğinde bitap hüznün ellerine değdikçe ruhum kan çanağı gözleri örselendi sabahın hadi şiir koş ayrılık yalanın başladığı kıyamet-i zerrede suskuya gömülen bedenin kışa özlemi oysa huzurun bıçkın teninde biz olmak vardı hayat ilmeğindeki vebali ufkumuzda infaz edene dek ey yaşam-ı didarım özlemin hasatı ruhumdaki ıslak umudu biçiyor sus ve hisset! kanayacak yüreğimdeki gelinciğin lirik beyazı…