Ruhumun Kervanında Dalgakıran Düşler

/umudumun dalına kondu gecenin kan çanağı gözleri şimdi bir serçenin gözyaşında inliyorum annem! / ruhuma dokunduğun yerde bahara soyunmuştu yılların kahrını gamzesinde emziren çocuk gözlerimde büyüyen sonsuz üşümüşlük giydirdiğin masalda arınsa sancımı dindirsen ey yar-ı dem dökülürken dudaklarımdan şimdi toprağı işgâle uğramış memleket kadar yorgunum miladına iltica eden yağmurlar dağ yürekli sızılarıma bile bile sobelenen taç oldu ki kendime tutunmanın ahraz sancısını arşınlarken metruk şehrim adı konmamışlığın vebâlini sırtlandı yarınsızlığım ne vakit kıstırıldı heybemdeki çaylak tebessüm o vakit yalnızlığın ihtişamında sustu sonsuzluğun parmak uçları yüreğimin sen mühürlü katmanları sessizliğinin üryan ıslığına teslim umudu yalayan gecenin ayazında toprağına gök olamayışımın ateşi var sesleniyorum şiirlere hadi ! ardına bakma ve sarıl yüreğimin üşüyen yangın ormanına biliyorum kimse masum değil beyazın kanına girip siyaha attılar suçu oysa gece şahitti enkazımın zerresini bağışlarken heceye t/uzak iklimlerde hıçkırığımı sarıyor duvardaki gölgeler son bir tutunuştu sesine sesimin duvağındaki imgeler kanattığın ruhumun kervanına sızdı isyanı sağaltan kurgular ve kurdum yokluğunun sahrasına dalgakıranları çekil yolumdan sokulma artık sınırlarıma ölümün soğuk nefesinde soluğumun sen kokulu sıcağında yanacağım lapa lapa sonrası Yusuf’un kuyusuna ay düşüren kıyamet güncesi… /ah annem ! yarınımın saçlarını döktü ansızın gelen bir hayal kırıklığı şimdi nereye dönsem üşüyorum… /