Rüzgârın Üryan Islığı

/hoşçakalın salıncağına duygunun darağacını asan hüzün m e r h a b a/ ruhumun kabzasında mayalanırken ömrüm kızılca kıyamet kopuyor atlasın bağrında kar sızan duvarlarımdan köz çiçekleri doğuyor yanıyor sorgu ambarındaki cılız yağmurlar bir adım ötesi nar_ı cehennem doyamadığım o büyünün saçlarına takıldı hüznün gri saçları şimdi şiir sarıyor avlumdaki güz kundağını keşkelerimin kervanına varınca bir çift serçe kanadı şaha kalkıyor içimdeki ağlak karargâh sonrası nefersiz kanayışlar ya yağsa topraklarıma imlenen voltalar ya da imbiğine hapsetse sessizliğimi yangınlar doğsa susuzluğumda kuralsızca ! özlemi sanrısı sus kokan kısrağa terk ederken gönlüm içimdeki çocuğun avuçlarına sığınır suskunluğum doğurduğum her kelime kayıp şehrimin kaldırımlarında ıslığı üryan rüzgardır artık hadi yolcu! gözleri zanlı geceye sabahın yüreğini ekme zamanı ki yalnızlığın kakülünde şehr-i sırrın yangını dinsin… /biten tınıların meftun yamacında zılgıttır suskunun dilemması/