Süvârisiz Kuytular

/ ruhumda nasırlı anlar yüreğimde neyi olmayan semâzen hüznü/ üşüyen ellerimin ayası yırtılmış haritasında kanıyor toprağım sanki kıyametin ebemkuşağı ikilemine tünüyor kağıt gemimin güvertesiz seyri öfkemin en ketum kasnağında işliyorum kendime kafa tutuşun yazgısını bir şiir kadar çıplak bir ateşin denizi kadar cezbedeyim şimdi gözyaşımı içen gecenin sabaha firar güncesinde korkuyorum üşüyen yanlarımdaki küllerin gölgesinden ve kilitliyorum düşlerimi kuyusunda râbıta yapıyor Yusuf sabrım yıldızları tut an! içimde bir kelebeğin çırpınışlarını içiyor umuda bîgâne savruluşum yoksa yoksa bir yağmurun kızıl cennetine mi düştü sözcüklerim güneşin her sabah doğduğu yerden ölüyorum kendime! yalnızlığın ağlak makamından sıyrılıp yağıyorum yıldızların yüreğine hep orada çocuk hep orada kadın hep orada insandır içimdeki beni bana kundaklayan sır susuyorum sustukça kayalıklarımda bir martı çığlığını gömüyor baharı kusan süvârisiz kuytulara dök içini sonsuzluğum! kâbuslarımın en tenha durağında çıkarıyorum üzerimdeki imgeleri şimdi bir firârinin utangaç soluğu kadar cesurum /gecenin rahminden ömür düşer mayalanmış hüznü zikrettikçe sabah/