Sükût_u Firarim

/gelinciği gecenin sonunda güneş ile buluşturacaksan dokun ruhuna yoksa bırak! kendi ateşinde karlar döksün yaşama/ beş vakit yanarken mor salkımlı düşlerim ihtimalin ahraz saçağına tutunur alnından vurulan gülüşlerim eskiyen yanlarımın tütsülenmiş bulutlarından süzülür kanadıkça imlâsında yiten gölgem geceye bilenen aynalarda sabahı kucaklarken an ruhum arınmış ezgilerde ritmini arar şehrimin gözlerine inen puslu yalnızlığın gam_ı feryadında sus perdesinin hüznü var işte o uçurumun en kuytusunda büyütüyorum korkularımın lâl yakarışlarını oysa durgun sulardan geçerken arzularımın haylaz sancısı bir şiir kadar huzurdu kıyılarımın derinliği bilmediler! yüreğimi dikenli teller sararken ruhum! baharın ellerinde kanıyor acı bir sonun silsilesine yeniliyorum kıyamet köprüsünde demleniyor son çığlığım vefasız bir rüzgarın getirdiği iç çekişlerde susturuyorum hayatı ıssızlığın kıdemli duruşunu giyiniyor ruhumun çıplak silüeti sen sükût_u firarim! hadi kirpiklerine al beni gözlerinden yüreğine damlayacağım ve…