Toprağında Gök Masalı

atlasın ellerinde nasırdı gamzesine sığmayan düşü ruhuna sardığı melodisi saklı bohçada vurgun yemiş yüreği titrerken son bedeldi geceye ipi kopmuş uçurtmanın gölgesi z a m a n! yalnızlığın zengin duruşunda demdir ç o c u k! toprağın ıslak tenine gök olurken onuru d/üşüyordu yaşamın kalbinden saçlarına değen geleceği sessizliğinde sancıyken masumiyetine değen yangın, kar tanesine tutunuştu kaygılarına dokunan çizgileri z a m a n! kanayan yaralarına tuzdur ç o c u k! en masum saklanışın avuçlarındaki dünyanın kekik kokulu manasına yoldaş olsun ruhundaki ırmağı özündeki besteyle sula zorla ütopyanın sınırlarını batır fırçanı mavinin albenisine boya dört yanını saran karanlık duvarları ey yüreğine hüznü üfleyen çocuk! savur korkularını kınında kasvet akan yaşama ki bilirsin z a m a n! ihtiyar yanlarımıza masum gücünü aşılayan sevidir çocuk!