Yanlış Adama Yazılmış Notlar

Sen benden gideli çok olmuş aslında ben gidiyorum dememe bile gerek yokmuş yüreğim anlamış ki istenmediğini yola koyulmuş hayatının hiçbir yerinde yokum yeni aldığın giymeyi düşünmeyip dolaba kaldıracağın ama onun için fazladan askın bile olmayan bir kıyafet gibi öylece odanın orta yerinde durup gelip geçerken üzerime basman canımı acıtırken beni üzerken ait olmadığım istenmediğim, kalabalık bir dolaba hapsedilmek üzereyken kalamazdım anla lütfen en çok kafam rahat eder sanırken en çok o sorar oldu neden diye kalbim susmuş sesi çıkmıyor durmuş sanki ruhum çoktan çıkıp gitmiş vazgeçmiş bedenimden içinde sen yokken içimi dışıma çıkarıp aşmışlar bir ipe kurutulmak üzere dünya bana ters istikamet dönerken ayaklarım yerçekimine karşı kalbim hangi mezbahanede kaldı kim aldı susucam artık kelimeler beni boğsa da durucam öyle bir tren rayı beni bulsa da öylece gelip geçmelisin içimden istasyonlar garlar limanlar yok artık kervansaraylar eskidendi hiç bu kadar yenik hissetmemiştim kendimi hiç bu kadar savunmasız korktum ve kaçtım ne kazandın dersen kalbimi gözden çıkarmıştım zaten belki bedenimi ruhumu belki aklımı bir ucundan yakalarım sandım ama benliğimi kaybetmişim hep aşk vazgeçememek sanırdım ama vazgeçmekmiş kendinden neyin sancısı bu içimdeki senin rüzgarında birbirine çarpan kapılarıyla ruhumun odaları bomboş böldüğüm parçalarımı çarptım yeniden ama bir ben etmiyor gördüm gidenler olmadan kalanlar etkisiz elemanmış buldum eşittir her zaman doğru sonuç değilmiş anladım her gün kendimi engellemeye çalışıyorum bugün yeni bir gün ona yazmıcam diyorum gün ilerliyor ve ben yenik düşüyorum elimi telefonda buluyorum aklımı sende geçiçek biliyorum geçicek ama ne zaman aslında en iyisini yapıyorsun koyduğun noktadan sonra yeni cümle kurmayarak sen külleri savuruyosun ben elimde bir kibrit kutusu her kibritte yeni bir umut oysa ki anka kuşu yaşasa da uçamıcak masallar gerçek olmucak kendi limanıma demir atmış duruyordum öylece sonra seni gördüm okyanusun ortasında bir ada dedim ki yelkenler fora havada fırtına o gün bu gün dolaşıyorum pusulam kayıp ada bir serapmış çölde bile rastlanmıcak türden limanımdaysa bana yer yok artık sevmek sahilde yürürken bir an durup gelen dalgalarla ayaklarının altından kayıp giden kum tanelerini hissetmek gibi her gelen dalgayla oyuk biraz daha açılır bastığın yer bile sağlam değilken nasıl ayakta kalınır belki bir ay sonra söylemicem belki de iki gün sonra hala kalbimin parmaklıklarından kurtulup dilimin ucuna kadar gelebiliyorken hala sözüm geçiyorken beynime ve yarının da bir garantisi yokken bu hayatta evet seviyorum seni iki hayaldik seninle yakınlaştıkça kaybolan gökyüzünden inen ilk kar taneleri gibi düştüğü yerde eriyen gözlerinde görmek istiyorum bittiğimi dokunurken hissetmek konuşurken anlamak aklımı inandırmak ne başı ne sonu yok bu hikayenin ne bir alıcısı çıkar ne bir dinleyeni yokluk aleminde yerini alan anlardan ibaretti.